Η πρώτη εβδομάδα του προγράμματος «Διακοπές στην Πόλη» ήταν γεμάτη όμορφες εμπειρίες, δημιουργία και παιχνίδι. Οι ωφελούμενοι/-ες του ΠΕΚ/ΑμεΑ είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη θάλασσα, να παίξουν, να κοινωνικοποιηθούν και να συμμετάσχουν σε ευχάριστες δραστηριότητες.

Ξεχωριστή θέση στις δράσεις μας είχε η συμμετοχή σε δημιουργική δραστηριότητα με πηλό, εκφράζοντας τη φαντασία και την καλλιτεχνική τους διάθεση μέσα από τις μοναδικές τους κατασκευές.

Μια ιδιαίτερα χαρούμενη στιγμή της εβδομάδας ήταν και ο εορτασμός των γενεθλίων ενός ωφελούμενου. Με τραγούδια, ευχές και γιορτινή ατμόσφαιρα, όλοι μαζί μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές και χαμόγελα.

Η εβδομάδα ολοκληρώθηκε με πολλά ομαδικά παιχνίδια και δραστηριότητες που ενίσχυσαν τη συνεργασία, τη φιλία και τη χαρά της συμμετοχής, δίνοντας στους συμμετέχοντες ένα αξέχαστο ξεκίνημα στις καλοκαιρινές τους διακοπές στην πόλη.

Η αυτονομία αποτελεί βασικό στοιχείο της ποιότητας ζωής κάθε ανθρώπου και συνδέεται άμεσα με την αίσθηση ικανότητας, συμμετοχής, ακόμα και με τη θετική εικόνα του εαυτού. Στους ενήλικες με νοητική αναπηρία, η καθημερινή συμμετοχή σε δραστηριότητες μέσα στο σπίτι —όπως η προετοιμασία ενός απλού γεύματος, η τακτοποίηση προσωπικών αντικειμένων ή η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού, συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη λειτουργικών δεξιοτήτων και αυτοπεποίθησης.          Η ειδικότητα της Εργοθεραπείας δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη συμμετοχή του ατόμου σε ουσιαστικές καθημερινές δραστηριότητες, καθώς μέσα από αυτές ενισχύεται η λειτουργικότητα και η ανεξαρτησία.                                                                                    Συχνά, οι γονείς και οι φροντιστές, από φόβο ή ανάγκη προστασίας, αναλαμβάνουν οι ίδιοι πολλές καθημερινές δραστηριότητες για το άτομο με νοητική αναπηρία. Αν και αυτή η στάση πηγάζει από φροντίδα και αγάπη, η υπερπροστασία μπορεί να περιορίσει τις ευκαιρίες εξάσκησης δεξιοτήτων και λήψης πρωτοβουλιών. Έρευνες δείχνουν ότι όταν τα άτομα με νοητική αναπηρία έχουν ευκαιρίες να συμμετέχουν ενεργά στην καθημερινότητά τους, ενισχύονται η κοινωνική συμμετοχή, η αυτοδιάθεση και η ανεξάρτητη διαβίωση, ενώ η συνεχής υπερβοήθεια συνδέεται με αυξημένη εξάρτηση και μειωμένη αυτοπεποίθηση.

Ο ρόλος του εργοθεραπευτή είναι να υποστηρίξει τόσο το άτομο όσο και την οικογένεια στη σταδιακή ανάπτυξη της αυτονομίας μέσα από ρεαλιστικούς στόχους και καθημερινές ευκαιρίες συμμετοχής. Μικρά βήματα, όπως η παροχή επιλογών, η οργάνωση μιας σταθερής ρουτίνας και η ενίσχυση της προσπάθειας αντί της “τέλειας” εκτέλεσης, μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον ενήλικα να αποκτήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ενεργό ρόλο στην καθημερινή του ζωή.

Η αυτονομία δεν σημαίνει ότι το άτομο πρέπει να κάνει τα πάντα μόνο του, σημαίνει να έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει, να επιλέγει, να αισθάνεται ικανό και να μπορεί να βοηθάει στις καθημερινές ανάγκες του της οικογένειας, έστω και με τον δικό του τρόπο και περιορισμό.

Στο ΠΕΚ/ΑμεΑ, βασικός σκοπός της εργοθεραπευτικής πρακτικής είναι η βελτίωση της αυτονομίας των ωφελουμένων στη καθημερινότητά τους, κάτι που επιτυγχάνεται μέσα από ατομικές συνεδρίες και ομαδικές δραστηριότητες.

Ωστόσο, κομβικής σημασίας είναι και η επικοινωνία με το οικογενειακό περιβάλλον κατά τη θεραπευτική διαδικασία, καθώς η κοινή στάση των δύο πλευρών συμβάλλει καθοριστικά στην επίτευξη των στόχων.

Το άρθρο επιμελήθηκε ο κος Δημήτρης Ζορμπάς, Εργοθεραπευτής, μέλος της διεπιστημονικής ομάδας του ΠΕΚ/ΑμεΑ.

Βιβλιογραφία

• American Occupational Therapy Association. (2020). Occupational therapy practice framework: Domain and process (4th ed.). American Journal of Occupational Therapy, 74(Suppl. 2), 7412410010.
• Frielink, N., Schuengel, C., & Embregts, P. J. C. M. (2018). Autonomy support, need satisfaction, and motivation for support among adults with intellectual disabilities: Testing self-determination theory. American Journal on Intellectual and Developmental Disabilities, 123(1), 33–49.
• Παπαδημητρίου, Α., & Σαλμόντ, Ε. (2016). Η αυτονομία των ατόμων με νοητική υστέρηση. Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης, 2016, 1149–1158.

Η ημέρα αυτή κάθε χρόνο αφιερώνεται σε ένα συγκεκριμένο θέμα,  δίνοντας ευκαιρία για ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και δράση γύρω από ζητήματα που αφορούν τη σωματική και ψυχική υγεία, αναδεικνύοντας τις ανάγκες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

Η έννοια της υγείας, όπως ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν περιορίζεται απλώς στην απουσία ασθένειας. Αντίθετα, αποτελεί μια δυναμική κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας. Πρόκειται για μια ολιστική προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τη βιολογική διάσταση (εσωτερική υγιεία, έκθεση σε βιολογικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες), αλλά και τους κοινωνικούς προσδιοριστές της υγείας, όπως το εισόδημα, η εκπαίδευση, το περιβάλλον – οικογενειακό, φιλικό, επαγγελματικό, κοινωνικό – και η πρόσβαση σε υπηρεσίες φροντίδας.

Παρά τους έντονους ρυθμούς της ζωής και τις αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης καθημερινότητας, η φροντίδα της υγείας αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια και στοχεύει στην πρόληψη. Η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, που περιλαμβάνει ισορροπημένη διατροφή, τακτική σωματική άσκηση, επαρκή ξεκούραση και φροντίδα της ψυχικής υγείας, αποτελεί βασικό παράγοντα για τη διατήρηση της ευεξίας. Παράλληλα, η έγκαιρη διάγνωση και η πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας μπορούν να προλάβουν ή να περιορίσουν την εξέλιξη πολλών ασθενειών.

Για τα άτομα με αναπηρία ιδιαίτερη σημασία έχει η διασφάλιση της ισότιμης πρόσβασης στην υγεία. Συχνά, τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν εμπόδια – τόσο φυσικά όσο και κοινωνικά – που δυσχεραίνουν την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες υγείας, πρόληψης και αποκατάστασης. Η ενίσχυση της προσβασιμότητας, η συνεχής εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας και η ανάπτυξη εξατομικευμένων υπηρεσιών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για μια δίκαιη και συμπεριληπτική κοινωνία.

Στο Κέντρο Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας – ΠΕΚ/ΑμεΑ, η υγεία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην ποιοτική καθημερινή ζωή όλων: ωφελουμένων και εργαζομένων και θεωρείται μια πολυδιάστατη διαδικασία. Η παροχή υπηρεσιών δεν περιορίζεται στη φροντίδα, αλλά επεκτείνεται στην ενδυνάμωση, την εκπαίδευση και την κοινωνική ένταξη. Μέσα από δομημένα προγράμματα, καλλιεργούνται δεξιότητες που ενισχύουν την αυτονομία και την αυτοπεποίθηση.

Η φυσική δραστηριότητα αποτελεί βασικό στοιχείο αυτών των προγραμμάτων, καθώς συμβάλλει στη βελτίωση της κινητικότητας, της φυσικής κατάστασης και της συνολικής υγείας. Παράλληλα, δραστηριότητες δημιουργικής απασχόλησης, όπως η τέχνη, η μουσική και η χειροτεχνία, ενισχύουν την ψυχική ευεξία και προσφέρουν ευκαιρίες έκφρασης και επικοινωνίας.

Εξίσου σημαντική είναι η ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Η ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης, η ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και η καλλιέργεια της συναισθηματικής έκφρασης συμβάλλουν ουσιαστικά στη συνολική ευεξία των ατόμων. Τα κέντρα διημέρευσης στοχεύουν στη διασφάλιση ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος ως χώρου ασφάλειας, αποδοχής και περαιτέρω ανάπτυξης.

Η συνεργασία με τις οικογένειες και τους φροντιστές αποτελεί επίσης καθοριστικό παράγοντα. Η ενημέρωση, η καθοδήγηση και η ενεργή συμμετοχή τους, ενισχύουν τη συνέχεια της φροντίδας και συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ωφελουμένων.

Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας αποτελεί μια σημαντική υπενθύμιση ότι η υγεία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Μας καλεί να επενδύσουμε σε πολιτικές που προάγουν την πρόληψη, να ενισχύσουμε τα συστήματα υγείας και να διασφαλίσουμε ότι κανείς δεν μένει πίσω.

Ας αξιοποιήσουμε αυτή την ημέρα ως αφορμή για ευαισθητοποίηση και δράση. Ας ενισχύσουμε την αξία της φροντίδας, της αποδοχής και της συμπερίληψης. Γιατί μια κοινωνία που φροντίζει την υγεία όλων των μελών της είναι μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και πιο δυνατή.

Το άρθρο επιμελήθηκε η κα Ρένα Χουρδάκη, Νοσηλεύτρια, μέλος της διεπιστημονικής ομάδας του ΠΕΚ/ΑμεΑ.

Βιβλιογραφία / Πηγές

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. (n.d.). World Health Day. Ανακτήθηκε από: https://www.who.int/campaigns/world-health-day

World Health Organization. (1948). Constitution of the World Health Organization.

World Health Organization. (2011). World Report on Disability.

World Health Organization (WHO). (2023). World Health Day.

European Commission. (2020). Union of Equality: Strategy for the Rights of Persons with Disabilities 2021–2030.

Centers for Disease Control and Prevention. (n.d.). Disability and Health Overview.

Marmot, M. et al. (2008). Closing the gap in a generation: Health equity through action on the social determinants of health.

Marmot, M. (2015). The Health Gap: The Challenge of an Unequal World. Bloomsbury.

Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal. Health Promotion International.

Ελληνικό Υπουργείο Υγείας. (2022). Στρατηγικές Προαγωγής Υγείας και Πρόληψης.

UNESCO. (n.d.). Health and Well-being Initiatives

Χάρη στη συμβολή όλων σας, το μήνυμα της προσφοράς και της αλληλεγγύης διαδίδεται ευρύτερα, ενδυναμώνοντας το έργο μας και δίνοντάς μας τη δύναμη να συνεχίζουμε.

Σας ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία.

Σας ευχόμαστε ολόψυχα ένα όμορφο και φωτεινό Πάσχα, με υγεία, αγάπη και αισιοδοξία για όλους. 💛

#ΠΕΚΑΜΕΑ #bazaars #Πάσχα

Ευχαριστούμε:

• Pfizer
• Oracle
• Vasiliou Trofinko
• GEP
• EFA Group
• ΑΒ Βασιλόπουλος
• I Know How
• Blend Technologies
• ICAP Outsourcing 
• ICAP CRIF
• MINETTA Ασφαλιστική 
• APIVITA
• ALTEX – FUNKY BUDDHA
• SIOUFAS ASSOCIATES LAW FIRM 
• I Know Health 
• Symetal 
• PKF
• CMA

Στο πλαίσιο της θεατρικής ομάδας του ΠΕΚ/ΑμεΑ, επιλέξαμε να δουλέψουμε με τους συμμετέχοντες ωφελούμενους, ενήλικα άτομα με νοητική αναπηρία, μέσα από δύο μορφές θεάτρου που ευνοούν ουσιαστικά αυτή τη διαδικασία: το επινοητικό θέατρο (devised theatre) και το θέατρο σκιών.

Το επινοητικό θέατρο αποτελεί μια μορφή συλλογικής δημιουργίας, όπου το έργο δεν προϋπάρχει ως κείμενο, αλλά γεννιέται μέσα από αυτοσχεδιασμούς, εικόνες, ιδέες και προσωπικά βιώματα των συμμετεχόντων. Αντί να «ανεβάσουμε» ένα ήδη γραμμένο έργο, επιλέξαμε να το δημιουργήσουμε από την αρχή, δίνοντας στους ωφελούμενους τη δυνατότητα να είναι όχι μόνο ερμηνευτές, αλλά και συνδημιουργοί.

Αφετηρία μας στάθηκαν φωτογραφίες πολέμου — παλιές και σύγχρονες. Οι εικόνες αυτές λειτούργησαν ως ερεθίσματα για να γεννηθούν σκέψεις, συναισθήματα και μικρές ιστορίες. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, οι ιστορίες αυτές εξελίχθηκαν σε σκηνές και, σταδιακά, προέκυψε η παράσταση «Οι Σκιές των Γιγάντων», μέσα από μια διαδρομή δύο ετών που βασίστηκε στη συνεργασία και την ομαδικότητα.

Παράλληλα, μια δεύτερη ομάδα ωφελούμενων εργάστηκε πάνω στο θέατρο σκιών, δημιουργώντας φιγούρες και σκηνές που αποτυπώνουν πιο συμβολικά και «σκοτεινά» στοιχεία της θεματικής. Η μορφή αυτή, που συνδυάζει την εικαστική δημιουργία με την αφήγηση, άνοιξε έναν διαφορετικό δρόμο έκφρασης και συμμετοχής, ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα που μπορεί να δυσκολεύονται στη λεκτική επικοινωνία.

Η επιλογή αυτών των δύο μορφών δεν ήταν τυχαία. Σε αντίθεση με μια πιο «παραδοσιακή» προσέγγιση — όπου ένα έτοιμο έργο μοιράζεται σε ρόλους — εδώ κάθε συμμετέχων είχε ενεργό ρόλο σε όλα τα στάδια της δημιουργίας. Για ενήλικα άτομα με νοητική αναπηρία, αυτή η διαδικασία αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευεργετική, καθώς ενίσχυσε την αυτοέκφραση, την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση του «ανήκειν», ενώ ταυτόχρονα καλλιέργησε δεξιότητες όπως η συνεργασία, η επικοινωνία, η φαντασία και η συμβολική σκέψη.

Το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί την κορύφωση μιας ουσιαστικής διαδρομής, όπου το θέατρο λειτούργησε ως μέσο σύνδεσης και ενδυνάμωσης. Σε έναν κόσμο όπου οι εικόνες του πολέμου παραμένουν δυστυχώς επίκαιρες, η τέχνη γίνεται ένας τρόπος να τις προσεγγίσουμε, να τις μοιραστούμε και να τους δώσουμε νόημα.

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

• Oddey, A. (2013). Devising theatre: A practical and theoretical handbook. Routledge.
• Δαρβούδης, Α., & Ζαφειριάδης, Ν. (2010). Η δραματοποίηση ως μέθοδος διδασκαλίας στο σύγχρονο σχολείο: Ένας πρακτικός οδηγός για εκπαιδευτικούς γενικής και ειδικής αγωγής. Αφοί Κυριακίδη.

Το άρθρο επιμελήθηκε η κα Περσεφόνη-Στεφανία Γεραγγέλλου, Θεατροπαιδαγωγός,

μέλος της διεπιστημονικής ομάδας του ΠΕΚ/ΑμεΑ

Η παράσταση «Οι Σκιές των Γιγάντων» θα παρουσιαστεί την Τρίτη 10 Ιουνίου, στις 18:00, στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Κορυδαλλού «Μελίνα Μερκούρη», Αίθουσα «Πλειάδες» (Γρηγορίου Λαμπράκη 159–161, Κορυδαλλός).

Το άρθρο επιμελήθηκε o κος Χάρης Συνοδινός, Φυσικοθεραπευτής,

μέλος της διεπιστημονικής ομάδας του ΠΕΚ/ΑμεΑ.

Η δυσφαγία αναφέρεται σε έναν ιατρικό όρο που περιγράφει διαταραχές σίτισης και κατάποσης.  Η κατάποση είναι μια σύνθετη νευρομυική διαδικασία που περιλαμβάνει διαδοχικά στάδια από το στόμα έως το στομάχι (προπαρασκευαστικό, στοματικό, φαρυγγικό, οισοφαγικό στάδιο). Διαταραχή σε ένα ή παραπάνω από τα στάδια, οδηγεί στην διάγνωση δυσφαγίας. Η δυσφαγία δεν είναι απλώς μια δυσκολία, είναι ένα σύμπτωμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά, ως αποτέλεσμα μιας εγκεφαλικής βλάβης, αλλά συχνά εξελίσσεται σταδιακά με ήπια συμπτώματα τα οποία παραμένουν αδιάγνωστα. Αυτό μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες για την θρέψη, την ενυδάτωση και την γενικότερη λειτουργικότητα και υγεία του ατόμου (εισρόφηση και πνευμονία).

Με την φυσιολογική πορεία της ηλικίας παρουσιάζονται αλλαγές στην φυσιολογία της κατάποσης που αναφέρονται με τον όρο πρεσβυφαγία. Η μυϊκή ισχύς της γλώσσας και των γνάθων μειώνεται, ο συντονισμός των κινήσεων γίνεται πιο αργός και η αισθητηριακή αντίληψη των ερεθισμάτων στο στόμα και στο φάρυγγα μειώνεται. Σε άτομα με νοητική αναπηρία, οι διαταραχές σίτισης και κατάποσης μπορεί να εμφανιστούν πολύ νωρίτερα από ό,τι στον γενικό πληθυσμό. Η αναπηρία μπορεί να συνεπάγεται μειωμένη μυϊκή ισχύ, περιορισμένη κινητικότητα, δυσκολίες στη μάσηση ή στον έλεγχο της γλώσσας, καθώς και περιορισμένη ικανότητα επικοινωνίας, γεγονός που δυσκολεύει την έγκαιρη αναγνώριση πρώιμων συμπτωμάτων. Επιπλέον, οι δυσκολίες σίτισης μπορεί να οφείλονται σε μειωμένο συντονισμό μάσησης και κατάποσης, μυϊκή δυσκαμψία στο πρόσωπο ή τη γλώσσα, καθώς και περιορισμένη ικανότητα να αναγνωρίσουν ή να εκφράσουν δυσφορία κατά τη λήψη τροφής, αυξάνοντας τον κίνδυνο πνιγμού ή εισρόφησης. Επιπλέον, σε κάποιες περιπτώσεις η φαρμακευτική αγωγή έχει φανεί να επηρεάζει την λειτουργικότητα της αλληλουχίας της σίτισης. Για αυτόν τον λόγο, η παρατήρηση κατά τη σίτιση και η έγκαιρη αναφορά οποιασδήποτε αλλαγής σε επαγγελματίες υγείας είναι κρίσιμη για την πρόληψη και την έγκαιρη αντιμετώπιση.

Σημάδια δυσφαγίας που παρατηρούνται συχνά:

• Βήχας ή πνιγμός κατά τη λήψη τροφής ή υγρών
• Αυξανόμενη διάρκεια σίτισης
• Εμφανής κόπωση κατά τη μάσηση
• Αποφυγή ή δυσκολία στην κατάποση συγκεκριμένων υφών τροφών
• Επιστροφή τροφών ή κυρίως υγρών στο στόμα ή τη μύτη αντί στο στομάχι (παλινδρόμηση)
• Σιωπηλή εισρόφηση (χωρίς ύπαρξη βήχα)
• Συχνός πονόλαιμος και λοιμώξεις του αναπνευστικού
• Σιελόρροια και υπολείμματα τροφής στο στόμα μετά το γεύμα
• Αλλαγές στη φωνή ή βραχνάδα αμέσως μετά την κατάποση
• Απώλεια βάρους ή ανεπαρκής θρέψη λόγω δυσκολίας στη σίτιση

Η δυσφαγία μπορεί να αποτελεί μια επιπλέον δυσκολία και ανησυχία, αλλά μπορεί να βελτιωθεί ή να υποστηριχθεί με κατάλληλη παρέμβαση, ακόμα αν δεν εξαφανιστεί πλήρως. Με βάση την τρέχουσα βιβλιογραφία (Sanders 2024, gov.uk), η έγκαιρη αναγνώριση δυσκολιών στη σίτιση και η συνεργασία με ειδικούς, όπως εξειδικευμένο λογοθεραπευτή και ιατρούς, μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο επιπλοκών και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του ατόμου. Η διεπιστημονική ομάδα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο επιπλοκών, όπως εισρόφηση και πνευμονία, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία. Η συνεργασία φροντιστών με εξειδικευμένο λογοθεραπευτή και άλλους επαγγελματίες υγείας, όπως ΩΡΛ, παθολόγους, νευρολόγους, διατροφολόγους και φυσιοθεραπευτές, είναι καθοριστική για να παρέχεται εξατομικευμένη υποστήριξη κατά τη σίτιση.

Συμβουλές για φροντιστές:

• Διατηρείτε ήρεμο και υποστηρικτικό περιβάλλον κατά τη σίτιση
• Προσφέρετε μικρές μπουκιές και τροφή με κατάλληλη υφή
• Δίνετε αρκετό χρόνο για μάσηση και κατάποση
• Παρατηρείτε προσεκτικά για βήχα, πνιγμό ή δυσκολία κατάποσης
• Αναφέρετε οποιεσδήποτε αλλαγές ή δυσκολίες στον λογοθεραπευτή ή σε κάποιον επαγγελματία υγείας

Γνώμονας σε κάθε παρέμβαση είναι η αυτονομία και η ποιότητα ζωής του ατόμου με νοητική αναπηρία. Για αυτό υποστηρίζουμε κάθε προσαρμογή που βοηθά στη διαχείριση της δυσφαγίας, με σεβασμό στις ανάγκες και τις δυνατότητές του ίδιου και του περιβάλλοντός του.

Στο ΠΕΚΑμεΑ πραγματοποιείται πρόγραμμα μυϊκής ενδυνάμωσης του στόματος, διαμόρφωση υφής τροφής και διατήρηση κατάλληλης στάσης σώματος κατά την σίτιση. Ακόμα πραγματοποιείται καθημερινός καθαρισμός στόματος και δοντιών μετά τη σίτιση, με σκοπό την υγιεινή και την μείωση βακτηρίων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πνευμονία σε πιθανή εισρόφηση.

Εσείς γνωρίζατε για την δυσφαγία;

Βιβλιογραφία
Arvedson, J. C., Clark, H. M., Lazarus, C., Frymark, T., & Schooling, T. (2019). Interventions for feeding and swallowing disorders in adults with intellectual disability: A systematic review of the evidence. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31372756/
Cai, J., Gong, Z., Zhang, Y., Wang, H., Niu, C., & Dai, Y. (2024). Prevalence of presbyphagia in older adults: Systematic review and meta‑analysis. Wien Klin Wochenschr. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38693420/
Palmer, J. B., Rosenbek, J. C., & Martin‑Harris, B. (2020). Evaluation methods of dysphagia in adults with intellectual disability: A scoping review. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40139228/
Public Health England. (2016). Dysphagia in people with learning difficulties: Reasonable adjustments guidance. GOV.UK. https://www.gov.uk/government/publications/dysphagia-and-people-with-learning-disabilities/dysphagia-in-people-with-learning-difficulties-reasonable-adjustments-guidance
Robertson, J., Chadwick, D., Baines, S., Emerson, E., & Hatton, C. (2017). Prevalence of dysphagia in people with intellectual disability: A systematic review. Intellectual and Developmental Disabilities, 55(6), 377–391. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29194030/

Sanders, J. V., Elbers, R. G., Bastiaanse, L. P., Echteld, M. A., Evenhuis, H. M., & Festen, D. A. M. (2024). Prevalence of swallowing difficulties and associated factors in older people with intellectual disabilities. Journal of Applied Research in Intellectual Disabilities. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38382915/
Shimada, H., et al. (2024). The impact of swallowing difficulties on quality of life in adults with intellectual disabilities in residential care: Cross‑sectional study. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41154874/
Thiyagalingam, S., Kulinski, A. E., Thorsteinsdottir, B., Shindelar, K., & Takahashi, P. Y. (2021). Dysphagia in older adults. Mayo Clinic Proceedings, 96(2).https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33549267/?utm_source=chatgpt.com

Γεωργία Πολυχρονοπούλου

Λογοθεραπεύτρια